Help! Een passant.

Column update

Help! Een passant.

Je loopt op de stoep, alleen. Zo’n 50 meter verderop loopt nog zo’n arme ziel, alleen. Je loopt elkaar tegemoet en jullie pad kruist elkaar. Een moment waarop blijkbaar niemand zit te wachten. Het moment waarop je wegkijkt of paniekerig naar je telefoon grijpt. Een voorbijganger ofwel een passant, dood eng!

Ik heb het echt geprobeerd. Op maandag ochtend begrijp ik de keuze. Want hey, het is immers maandag ochtend. Maar op dinsdag middag, woensdag ochtend, donderdag avond gebeurt er exact hetzelfde. Andere tijdstippen, andere weersomstandigheden, andere outfits. De passant die ik tegenkom op de stoep tijdens mijn korte wandeling naar de supermarkt doet alsof ik lucht ben. De ene keer wordt er netjes voortijdig het passeer moment een telefoon gezocht om vervolgens naar het scherm te staren. Weer een ander doet alsof ze aan het bellen is en in de ergste gevallen wordt er bewust een andere kant op gekeken. Geloof het of niet, sommige mensen maken zich zelfs schuldig aan een combinatie van de eerder genoemde situaties.

Ik probeer tijdens het passeren vriendelijk te glimlachen en zorg dat ik open sta voor oogcontact met de passant. Maar een ‘goeiemiddag’, een glimlach of zelfs een vriendelijk knikje tijdens het passeren op de stoep lijkt passe.

Een enkele keer, maar dan ook een zéér enkele keer kom ik iemand tegen die in staat is om me vluchtig aan te kijken en de mondhoeken iets omhoog te bewegen. Ah, dat moet een glimlach zijn! De mensen die ik passeer en die star de andere kant op kijken wens ik provocerend een goeiemiddag. Ze kijken verschrikt op of lopen stug door en kijken later nog eens achterom. Vol verbazing.

Nee mevrouw of meneer, ik verkoop u geen kranten abonnement, ik vraag u niet naar de weg en ik start geen praatje om u lid te maken van een goed doel. Ik zeg vriendelijk gedag, zoals ik dat vroeger heb geleerd van mijn vader en moeder.

6 Comments

  1. Dit is zooo herkenbaar! Ik probeer ook gedag te zeggen, maar sommige kijken je echt heel chagrijnig aan! Ook veel oudere die een boze blik opzetten, terwijl het maar een simpel woordje is…

  2. Hihihi, zo’n herkenbare blog! Ik maak me er ook behoorlijk schuldig aan. Nu met m’n dochter lukt het (helaas?) niet meer, die weet nog wél hoe het “hoort” en in al haar kinderlijke enthousiasme groet zij werkelijk waar echt IEDEREEN die voorbij komt lopen. Wat tot mijn verbazing ook tot veel enthousiaste en leuke reacties terug leidt. Ik merk dat ik sindsdien weer een stuk meer “open” door de straat loop ???

    1. Haha, heerlijk he het enthousiasme van een kind! Die maken de wereld altijd een stukje mooier. Konden we dat onbedachtzame van een kind maar vasthouden wanneer we ouder worden. Helaas maakt dat soms plaats voor onzekerheid en twijfels. Maarja, simpel elkaar gedag zeggen maakt de wereld zo’n stuk vriendelijker. Chapeau voor jou kleine meid! hihi 🙂

Geef een reactie