Personal

Samenwonen, hoe weet je of je er klaar voor bent?

Samenwonen

Het klinkt allemaal zo leuk en romantisch. Eigenlijk is dat het ook, wonen onder één dak met de liefde van je leven. Maar wat nou als je uit een heel warm en vertrouwt nest komt waar je het eigenlijk nog heel fijn hebt? Hoe weet je nou of je er klaar voor bent om het nest te verlaten en te gaan samen wonen? Ik heb er serieus naar gegoogled maar tevergeefs. Ik vond er niet het antwoord op mijn vraag. Ik had gehoopt een soort van checklist te vinden ofzo. Belachelijke gedachte eigenlijk!

Mijn vriend woont al lang op zichzelf. Hij is zo’n iemand die alles al op jonge leeftijd voor elkaar heeft gebokst. Goede baan, mooie auto en een huis voor zichzelf. Vanwege dit laatste was ik vaak bij hem maar samenwonen kwam niet in mij op. Ik noemde het logeren en pakte iedere keer weer braaf mijn tas in en uit. Soms sliep ik daar, soms sliep hij bij mij en soms sliepen we apart. In het begin had dat echt zijn charmes en een nachtje alleen slapen wakkerde het gemis en verlangen naar elkaar extra aan. Dat is natuurlijk ook hoe je het vaak opbouwt in een relatie. Niet meer dan normaal. Later werd het onpraktisch en eigenlijk super onhandig. Maarja, de liefde he! Ik leefde op een gegeven moment maar uit tassen omdat dat in en uitpakken tijdrovend werd en begon te vervelen. Na een poosje had ik in beide huizen wel wat spullen slingeren. Zelfs in mijn auto! Ik begon het pas echt irritant te vinden wanneer ik iets nodig had wat in het andere huis lag. Het bracht chaos in mijn hoofd en ik werd er super onrustig van. Desalniettemin was dit voor mij alsnog geen reden om samen te gaan wonen, ik was er nog niet klaar voor.

En toen?

Ik had wel al een hele poos de sleutel van zijn huis en het was al een aantal keer ter sprake gekomen. De mensen om me heen zeiden steeds vaker tegen me dat het gekkenwerk was wat ik deed. Hoewel ik niet perse gevoelig ben voor hetgeen andere zeggen (oké soms wel), heeft het me wel aan het denken gezet. Waarom sta ik nog niet open om die stap te zetten? Aan mijn vriend lag het niet. Hij is alles wat ik zoek, mijn grote liefde! Maar wat houdt me dan wel tegen?

Eigenlijk komt het er op neer dat mijn ouders hun werk te goed hebben gedaan. Zoals ik al zei kom ik uit een warm nest. Een groot gezin en een heerlijk ruim huis. Natuurlijk, ieder huis kent zijn kruis! Ook bij ons thuis werd er gevloekt en gescholden maar uiteindelijk werd het goed gemaakt en konden we er met zijn alle om lachen. We zijn vrij opgevoed en eigenlijk was en is nog steeds niets te gek.

Ik heb me lang druk gemaakt om mijn ouders en wanneer ik het nest ga verlaten…. hun 3 andere kinderen hadden het nest (eentje dan wel tijdelijk ivm een buitenlandse stage) ook al verlaten. Ik ben een gevoelsmens en ondanks dat alles klopte om te gaan samenwonen (26 jaar, al meerdere relaties achter de rug waardoor ik weet dat dit de ware is, super mega verliefd), voelde het niet goed om de stap te zetten. Wat moeten die 2 ‘oudjes’ alleen in dat ruime huis? Dat is toch zonde van de ruimte. Bovendien wist ik niet of de relatie van mijn ouders het wel aankon. Geen kinderen meer in huis en weer op elkaar aangewezen zijn, dat is nogal wat na 33 jaar. Ik voelde me verantwoordelijk voor het geluk van mijn ouders. 

Tik tak tik tak

In mijn relatie kwam het samenwonen steeds vaker ter sprake. Mijn vriend gaf me de ruimte die ik nodig had, gelukkig. Ik leefde er langzaam naar toe en begon steeds meer in te zien dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van mijn ouders en op mijn 26e ook best mag kiezen voor hetgeen dat mij gelukkig maakt. Ik ging van niet willen samenwonen naar – wel/niet/wel/niet samenwonen. Iets met bindingsangst ook wel ;). Ik stond er steeds meer voor open en het kwam steeds dichterbij. Ik werd zelfs wel een beetje enthousiast van het idee!

jij en ik.jpg
Jij en ik!

Ik vond het antwoord op mijn vraag

Hoe weet ik of ik klaar ben om te gaan samenwonen? Google gaf me het antwoord niet. Ik heb het antwoord zelf gevonden.. luister naar je gevoel. Mocht jij nu in de situatie zitten dat je twijfelt of dat er iets is wat je tegenhoudt, dan heb je hier helemaal niks aan. Sorry voor het *** antwoord! Maar het is wel hoe het is.. Kijk, zeker weten of je er klaar voor bent en zeker weten of je de juiste keuze maakt weet je toch nooit. Pas als je later als 65-plusser samen rond sjeest op de elektrische fiets en samen verstoppertje speelt met je kleinkinderen weet je dat je voor 40 jaar terug de juiste keuze hebt gemaakt. Echter is er niemand die dat vooraf in zijn glazen bolletje kan zien. Althans, daar geloof ik niet in. Maar als het goed voelt kan je de gok best wagen en het avontuur aan gaan. 

JA!

Toen ik een kleine 2 weken op vakantie was met vriendlief en ik merkte dat ik er tegenop zag om straks, eenmaal terug in Nederland, weer alleen te gaan slapen en weer uit tassen te moeten gaan leven wist ik het zeker. Niet meer alleen slapen en in plaats van een tas verhuisdozen inpakken om de stap te maken! Ik was er zeker van. Het enige waar ik nog moeite mee had was om het mijn ouders te vertellen. Toch ook een stukje loyaliteit wat ik richting mijn ouders had denk ik, ondanks dat het hartstikke normaal is om uiteindelijk je vleugels uit te slaan.

En dan.. hoe vertel je het je lieve lieve ouders?

Ik had wel al eens een keer een balletje opgegooid van hoe ze het zouden vinden als ik ging samenwonen en hoe ik nou weet of ik er klaar voor ben.

Mijn moeders reactie: “gewoon doen en lekker gaan genieten.”

Mijn vaders reactie: “het zou je een hoop rust geven om niet meer steeds weekendtassen in te hoeven pakken. Als het goed voelt moet je je hart volgen. Dat betekent toch niet dat je morgen weg bent he?”. 

Ehhhh, nee lieve pap.. dat gebeurde 3 weken later. Anno 2017 heb ik wederom gegoogled naar hoe ik het mijn ouders kon vertellen. Ik las een hoop bullshit over dat als je het lastig vind om het je ouders te vertellen het dan geen goeie keuze is, je relatie niet sterk genoeg is, je geen goeie basis hebt blablabla. Lekker kortzichtig allemaal. Ik vond ook een aantal creatieve ideeën: bos bloemen met een leuk gedichtje, een speciaal avondje organiseren en het ter sprake brengen, een naambordje voor bij de voordeur laten maken en het met een kaart ingepakt aan je ouders geven etc. Zelf ben ik niet heel creatief dus ik heb besloten om het dichtbij mezelf te houden. Bovendien maakte ik er in mijn hoofd een groot ding van terwijl mijn ouders heus niet gek zijn en het allang zagen aankomen. Mijn ouders waren er allang naar toe gegroeid, net zoals ik naar het samenwonen was toegegroeid. Het ging vanzelf. Ik was nog wel veel thuis maar nadat ik terug kwam van vakantie heb ik niet meer in mijn ouderlijk huis geslapen. De tijd dat ik niet aan het werk was en mijn vriend wel zat ik bij mijn ouders, slapen deed ik in mijn nieuwe “thuis”. Mijn ouders vroegen of ik niet eens een keer al mijn spullen die kant op moest gaan brengen. Ik gaf aan dat dat misschien wel handig is, maar dat is alles op mijn tempo doe. Mijn ouders moesten toen lachen. Ze kennen me een inmiddels wel een beetje geloof ik en hebben wel door dat ik een heel klein ieniemienie beetje moeite heb met het verlaten van het ouderlijk huis 😉. Ze mogen trots zijn. Heel trots! Om mij heen hoor ik maar weinig jongvolwassen die het zien zitten om op hun midden twintigste nog thuis te wonen. En dat met een fijn gevoel en plezier. 

Pap en mam, mega bedankt! 

En nu?

Inmiddels woon ik een maand of 3 samen. Ik vind het ge-wel-dig! Niet meer leven uit tassen, geen keuze meer hoeven te maken over waar we slapen en elke ochtend wakker worden naast mijn grote liefde. Voor nu leef ik misschien nog op mijn roze wolk, maar het bevalt me prima Ik vraag me af of dit mensen bekend voorkomt of dat ik de enige kneus ben op deze aardkloot. Ik vond het gewoon best een grote stap. Hoe kijken jullie daar tegenaan? I like to know..

XX

Njoy life!

3 thoughts on “Samenwonen, hoe weet je of je er klaar voor bent?

  1. Wat een heerlijk stuk om te lezen 😊 Lijkt er idd op dat je de juiste keuze hebt gemaakt. Herkenbaar van toen ik ging samenwonen. Dagen heb ik gehuild omdat ik t zo vervelend vondt en schuldig naar m’n ouders toe. Nu was ik pas 19 en vrienden van mijn leeftijd vonden ons erg jong. Maar idd een glazen bol heb je nooit achteraf heb ik er een hoop van geleerd en ben ik na 3x samenwonen vorig jaar in mijn eigen koophuis gaan wonen. Nu heb ik sinds kort een nieuwe vriend, maar samenwonen daar moet ik voorlopig nog niet aan denken. Lekker zeulen met die tassen 😅 kan ook heerlijk zijn.

    1. Haha ontzettend bedankt! Erg he, dat schuld- en ergens ook wel verantwoordelijkheidsgevoel richting je ouders. Waar deuren dichtgaat gaan weer nieuwe deuren voor je open. Ik heb er ook lang over nagedacht om eerst in mijn eentje een eigen huisje te gaan kopen maar toen kwam mijn prins op het witte paard langs, hihi. Dat glazen bolletje maakt het leven ook saai en voorspelbaar.. (soms ook wel handig, maar ach)! Heel veel woonplezier in je eigen paleisje en inderdaad, het zeulen met die tassen heeft zijn charmes! 😉

Geef een reactie