Personal

Hoe het is begonnen..

Vanaf jongs af aan wilde ik schrijfster worden. Mijn eerste “boek” schreef ik toen ik een jaar of 7 was genaamd ‘Lenie en het paard’. Een bestseller, geloof me. Geweldige tekst en nog mooiere illustraties. Hilarisch om terug te zien. Vroeger scheen ik een enorme paarden fan te zijn. Gelukkig is het goed gekomen met me. Nee, flauw.. ik kan me er nu alleen niets meer bij voorstellen. Ik ben een dierenvriend dat zeker maar een eigen paard? Ik dank u de koekoek.

Na mijn bestseller ‘Lenie en het paard’ heb ik nog een aantal sterke verhalen geschreven.. ‘De rattenbeet’ is daar een van. Laatst vond ik mijn verhalenboek van vroeger en heb ik samen met mijn oudste broer in een scheur gelegen over hoe slecht mijn verhalen waren. Je weet wel hoe kinderen schrijven toch? “En toen ging ik naar school en toen was juf boos en toen gingen we drinken en toen en toen en toen..”

Anyway, dat neemt niet weg dat ik het altijd met veel plezier heb gedaan als kind. Tijdens mijn puberteit heb ik nog het een en ander in een dagboek geschreven maar dit was het niet voor mij. Tijdens mijn middelbare schooltijd en studietijd had ik het te druk met opgroeien en volwassen worden. Mijn plezier in het schrijven is gebleven en dat heeft me zeer geholpen met verslagen en opdrachten uit mijn duim zuigen tijdens mijn studietijd.

Inmiddels heb ik mijn leventje redelijk op de rit. Wordt ook wel tijd op je 26e geloof ik.  Ik ben geen prater, integendeel zelfs. Dat is soms best een dingetje. Mijn blog wil ik gebruiken om mijn passie voor het schrijven weer op te pakken en van me af te schrijven. Dat wat een ander van zich af praat schrijf ik weg. Dat vind ik best spannend, zeg ik je eerlijk. Daarom doe ik het lekker anoniem. Misschien dat daar over een tijdje verandering in komt. You never know…. Nu kan het zijn dat je denkt: “Waarom hou je je verhalen dan niet lekker voor jezelf?”. Ik vind het simpelweg leuk om mijn verhaal te vertellen en te delen. Ik hou van eerlijkheid en wil graag dingen vertellen die de meeste mensen verborgen zouden willen houden. Kwetsbaar opstellen. De ervaringen die een mens met zich meedraagt, het rugzakje wat mensen bij zich hebben. Dat maakt een mens wie hij/zij is en dat maakt een mens eigen. Tevens is het ook een stok achter de deur om het schrijven niet te laten verslonzen. Dus vanuit die overweging ben ik deze blog gestart en ik zie wel waar het schip strand.

Op mijn blog zal ik schrijven over mijn volwassen worden perikelen (ja daar wordt het nu toch echt wel tijd voor), quartercrisis dingen, ontdekkingen, dromen, ervaringen, avonturen en alles wat daar niet onder valt lekker ook. Kortom, ratjetoe. Waarom ik dat onder de naam “I like to know” doe? Geen idee. Het klinkt best hip denk ik.

Njoy life! x

 

Geef een reactie